İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

“Neden vücuduna bu işkenceyi yapıyorsun?”

Uzun mesafe triatlonları olarak bilinen Ironman yarışlarında, sırasıyla yüzerek, bisiklete binerek ve koşarak 140,6 mil veya yaklaşık 225 kilometre tamamlamanız gerekir. Saatlerce süren dünyanın en zorlu yarışlarından biri… Ve geçen ay İspanya’nın Vitoria-Gasteiz kentinde düzenlenen bu yarışın etabını genel klasman birincisi bitiren ilk kadın sporcumuz Sera Sayar Yakimovic oldu. . Ve gelecek yıl Hawaii, Kona’da dünya şampiyonasına katılmaya hak kazandı. Aynı zamanda bir iş kadını olan ve bir fitness uygulamasının pazarlamasını yöneten sporcuyla konuştuk. Sporu hayatınızın bir parçası haline getirmede ailenizin rolü var mı? Annem bir sigorta acentesi ve babam bir ekonomist. Ama uzun yıllardır çalışıyorlar. Belgrad ormanında bir yaya yarışında bile tanıştılar. Annem bir maratoncu, her sabah aynı kalp atış hızıyla aynı mesafeyi koşar. Babam da 50 yaşında triatlon denemeye karar verdi. Yüzmeyle başladın ama… Bana yüzmeyi 7 yaşımdayken verdiler. O branşta iyileştim, milli takıma girdim. Üniversite sınavına hazırlık döneminde ayrıldım. Bir süre sonra koşmaya başladım. yarışlara girdim. Antrenmanın yoğunluğunu yavaş yavaş arttırdığımda, hızla geliştiğimi fark ettim. O sırada babamla koşuyordum. Ona ayak uydurmaya başladım. YÜZDE 95 TEMPO İLE… Yetişiyormuşsunuz gibi geldi, triatlona geçtiniz! (Gülüşmeler) “İsterseniz birlikte başlayalım” dedi. Kendisi ve benim için bir bisiklet aldı. Yarışlara ilk o girdi. Bu durum beni de heyecanlandırdı. Türkiye’de çok fazla kadın triatlet var mı? Son beş yılda çok büyüdü. Yeni başlayanlar için kulüpler açıldı. Bu nedenle, triatlon yapan birçok kişi var, ancak çok azı bunu iyi yapıyor. Çünkü kadınlar kendilerini zorlamayı sevmezler. Ne tür bir gerginlik? Eğitiminizi kariyerinize göre belirlersiniz. Örneğin, 10 dakika boyunca yüzde 95 tempoda gidilecek 3 egzersiz var. Yüzde 95 kalp atış hızıyla koşmak aslında hoş bir şey değil. Mideniz bulanıyor, mideniz ağrıyor, bacaklarınızdaki güç tükeniyor, beyninize kan sıçrarken sıcaktan gözleriniz yanıyor. Kadınlar konfor alanında kalmak ister, tepeleri zorlamak kolay değildir ama kim yaparsa yapsın kazanır. Aynı zamanda zihinsel güçle olur. Hiç pişman olduğunuz anlar yaşadınız mı? Yarış zamanında bunu düşünürüm ve ‘Ne yapıyorum?’ derim. Özellikle yarışta… Bisiklet üzerinde çok uğraşırsanız 10 kilometre yürüyebilir ve 21 kilometreyi tamamlayamazsınız. Yarış sırasında diyorum ki, “Sera, çok antrenman yaptın, ödüllerini alacaksın, tamam da neden vücudunu bu işkenceye maruz bırakıyorsun?” Ama bitiş çizgisini gördüğünüzde her şey biter, değil mi? Son 2 kilometrede her şeyi anlıyorsunuz. Ne derece bir derece… O çizgiyi geçmek tüylerimi diken diken ediyor. Büyük mutluluk. Ben profesyonel bir sporcu değilim ama onlar kadar antrenman yapıyorum. Çalışma hayatım devam ediyor. Ne yiyip içiyorsun? Günlük rutinimde sağlıklı ve dengeli beslenmek için protein, sebze ve çok az karbonhidrat tüketiyorum. Uzun bir antrenmanım veya 5-6 saat bisiklet sürmek gibi bir yarışım varsa, karbonhidrat depolarınızı bir gün önceden doldurmanız gerekir. Bu yüzden makarna, pizza, pilav gibi yemekler yiyorum. Yarış sırasında enerji jelleri ve tozları kullanıyoruz. GURURUMU SÖYLEYEMEM Birinciliğe giden süreçten bahsedelim. Geçen yıl Türkiye’de düzenlenen ve ‘yarım Ironman’ olarak anılan Ironman 70.3’ü kazandığımda kendime ‘tam Ironman’ yani Ironman 140.6’yı hedef koymuştum. Önce Kazakistan yarışına gidecektim ama 10 gün önce iptal oldu. Bu yüzden başka bir yol aradım. En yakın olanı Hamburg yarışıydı. Yarışa fırtına ve sağanak yağışla başladım, ancak 120. kilometrede bisiklet lastiğim patladı. Büyük bir sorunum vardı. çok zaman kaybettim. Yarışı bırakmak zorunda kaldım. Otele döndüğümde ilk işim interneti açıp bir sonraki Ironman yarışının nerede olduğunu görmek oldu. Ayrıca ulaşım, otel, yiyecek ve içecek masrafları vardır. Eşim ve ben tüm maaşımızı diğer iki mesleğe yatırmıştık. Ailem İspanya’daki yarışı destekledi. İspanya’daki yarış nasıldı? Yarıştan önce bisikletimin bir parçasının kırıldığını fark ettim. Ağlamaya başladım. O gece eşim internette biraz araştırma yaptı ve parçayı otelimize 75 kilometre uzaklıktaki bir bisikletçide buldu. Yarış günü hava sisli olduğu için 1 saat 20 dakika bekledik. Yarış sonunda bisiklet etabı ile başladılar. Rus karımı pistin 100. kilometresinde gördüm. “Sen ikincisin” dedi. Yarış etabına daha önce başlamıştım. VE

Yorumlar kapatıldı.